Sprawy Pogrzebowe

Chory, którego zgon jest bliski, chyba najbardziej potrzebuje naszego psychicznego wsparcia.

Jednak niektórzy z nas nie czują się na siłach sprostać tej „ostatniej posłudze miłości” - odczuwają lęk.

Poza tym często staje się to w nowoczesnych szpitalach niemal niemożliwe.

Wielu ludzi umiera więc w samotności i opuszczeniu.

Każdy cierpiący, pozostawiony samemu sobie jest świadectwem naszego samolubstwa i braku miłości, oskarżeniem całego społeczeństwa.

Chrześcijanie, którzy czuwają przy umierającym, winni umacniać go w przekonaniu, że nie jest sam. Niejednokrotnie od słów jest tu ważniejsza pełna wyrozumiałości obecność.

Jak długo umierający jest przytomny, mogą chrześcijanie umacniać jego ufność w wierność Boga i pomagać mu przezwyciężać lęk przed śmiercią.

Mogą modlić się z konającym słowami Jezusa: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego” (Łk 23, 46), w Twoje ręce składam moje życie. Wielu chrześcijan przygotowuje się do śmierci, prosząc o pomoc Matkę Jezusa: „Módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej” („Zdrowaś Maryjo”).

W dniu pogrzebu gromadzą się krewni i przyjaciele zmarłego na Eucharystii sprawowanej na jego intencję. Towarzyszą mu również na miejsce wiecznego spoczynku.

Modlitwy i pieśni pogrzebowe wyrażają, mimo smutku po utracie ukochanej osoby, nadzieję na wieczne życie. Chrześcijanie mogą w smutku mieć nadzieję, ponieważ są przekonani, że zmarli przebywają u Boga, i wierzą w ich zmartwychwstanie.

Kościół obchodzi dzień śmierci swych świętych jako narodziny do nowego, wiecznego życia.

Wymagane dokumenty

  • akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego;
  • zaświadczenie o udzieleniu sakramentu chorych (jeżeli został on udzielony np. w szpitalu);
  • jeśli zmarły jest spoza terenu naszej parafii, wymagana jest zgoda Proboszcza parafii ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego.
Okazja do Sakramentu Pojednania /spowiedzi / przed każdą Mszą św. Spowiadamy też na indywidualną prośbę.